در روز میلاد امام علی (ع) و روز پدر شاد و خرم باشیییید

هرگزم نقش تو از لوح دل و چان نرود                         هرگز از یاد من آن مرد توانا نرود

آنچنان مهر توام در دل و جان جای گرفت               که اگر از سر برود از دل و ازچان نرود

همیشه زنده باشی

به حق اسم قشنگی برای سیستم آموزشی در نظر گرفته شده "آموزش و پرورش" که بهتر بود گفته می شد "پرورش و آموزش" چون به نظر من پرورش خیلی مهم تر از آموزش است و این پرورش است که آدمها را به شکوفایی می رسونه !ولی نمی دوونم چرا تو سیستم آموزشی ما به این قسمت زیاد اهمیت داده نمی شه!!!!هر معلمی که دیگه تو آموزش کار نمی ده می فرستند تو سیستم پرورشی!!!(البته به ندرت مربی پرورشی خوب هم پیدا می شه ولی ما که ندیدیم!!!) البته میگن الان وضع خیلی بهتر از آن زمانهاست ولی....بخوونید مطلب رو
درحالی که بغض گلویش را گرفته بود، می گفت:

حدود سالهای ۷۰زمانی که دوران راهنمایی اش را می گذروند با یکی از دوستاش که باهم صمیمی بودن تصمیم میگیرن داستانی مشترکی بنویسن. داستانی ساده و تخیلی که مقداری سایه عشق هم داشت ... تخیلشون در نوشتن خوب بود و داستان هم به خوبی پیش می رفت. به قول خودش جذاب ترین صحنه داستان ؛ قسمتی بود که در آن دختر نقش اول پسر مورد علاقه اش را پس از مدتها می بینه و اونو در آغوش می گیره . داستان تازه به نصفش رسیده بود که قضییه لو میره و دفتری که توش داستانشون رو نوشته بودن، گم میشه. یک روز بعد، ولی، این دفتر سر از دفتر مدرسه در آورد ....
دیگه از اون روز همه چی تغییر کرد : سر صف همه شاگردها رو مجبور کردن که این دو تا را هو کنن ... خانواده ها را به مدرسه فراخوندن و اونها هم اومدن مدرسه . کار داشت به اخراج می کشید . دفتر رو به یکی از خانواده ها دادن.... « گیتی» نویسنده اصلی این قصه ناتمام، موقعیکه بعد از ظهر برگشت به خونه با تحقیر و تنبیه بدنی مواجه شد ... می گفت مادرش دفتر رو که جلد بسیار کلفتی هم داشت توی سرش له کرد ... اون شب بدنش از شدت کتک کبود و بی حس شده بود...
خیلی کم سن بود و ساده و اصلا سزاوار این همه تحقیر نبود ! اونو ولگرد و لش و خیابونی می خوندن ... می گفت اون موقع معنی کلمات رو می فهمید اما مفهومش رو نه ! نمی دونست نوشتن چه ربطی به این تحقیرها داره ؟!! می گفت دیگه از اون روز به بعد دید خانوادش نسبت به اون برگشت . تلفنهاش بیشتر کنترل میشد . دیگه تو مدرسه حق نداشت از نزدیک دوستش رد بشه و تعهد داده بود که باهاش قهر کنه .چون در غیر اینصورت اخراج میشد ؟!! بهش گفتن باید هرروز ۲ رکعت نماز بخونه تا گناهش پاک شه! هیچ وقت نفهمید گناهش چی بود تا برای پاک کردنش، نماز بخونه! مشاور مدرسه هم اونو به یک دکتر روانشناس از جنس خودشون معرفی کرد.... می گفت اما از آنروز به بعد حس می کردم یک دختر گناهکارم و عجیب اینجا بود که از این حس لذت هم می بردم....
می گفت دیگه نتونستم تخیلم رو پیدا کنم ....انگار تخیلم مرده بود. دیگه نتونستم با آرامش مطلبی از خودم بنویسم.... !

در سال 1986 مسابقات المپیک در شهر مکزیکوسیتی برگزار شد . در آن سال مسابقات دوی ماراتن یکی از شگفت انگیزترین مسابقات دو در جهان بود .دوی ماراتن در تمام المپیک ها مورد توجه همگان است و مدال طلایش گل سرسبد مدالهای المپیک محسوب می شود . و این مسابقه به طور مستقیم در هر 5قاره جهان پخش می شود.در این مسابقه کیلومتر آخر رقابت بود و دوندگان رقابت حساس و نزدیکی باهم داشتند . نفس های آنها به شماره افتاده بود زیرا آن ها 42کیلومتر و 195متر را دویده بودنند . دوندگان همچنان با گام های بلند و منظم پیش می رفتند. چقدر این استقامت زیبا بود هر تماشاگر دلش می خواست که این اندازه استقامت و توان داشته باشد .دوندگان قسمت آخر جاده را طی می کردنند و یکی پس از دیگری وارد استادیوم می شدند. استادیوم مملو از تماشاچی بود و جمعیت با وارد شدن دوندگان  شروع به تشویق می کردنند . رقابت نفس گیر شده بود و دونده شماره ..... نوار خط پایان را پاره کرد.استادیوم سرا پا تشویق شده بود .فلاش دوربین های خبر نگاران لحظه ای امان نمی دادو دونده های بعدی یکی پس از دیگری از خط پایان گذشتندو بعضی ها بلافاصله پس از عبور از خط پایان چند قدم جلوتر از شدت خستگی روی زمین ولو شدند.اسامی و زمان های نفرات برتر از بلند گو اعلام شد.نفر اول با زمان 2ساعت و ......در همین حال دوندگان دیگری هم از راه رسیدندو از خط پایان گذشتند.در طول مسابقه دوربین ها بارهانفراتی را نشان دادند که دویدندو از ادامه مسابقه منصرف شدند و بیرون آمدند.به نظر می رسید آخرین نفر هم از خط پایان رد شده است.داوران و مسئولین مسابقه می رفتند تا علائم مربوط به مسابقه ماراتن و خط پایان را جمع آوری کنند.جمعیت هم آرام آرام استادیوم را ترک می کرد اما ...................

ناگهان بلند گوی استادیوم به داوران اعلام نمود که خط پایان را ترک نکنند .گزارش رسیده که هنوز یک دونده دیگر باقی مانده است.همه سر جای خود باز گشتند و انتظار رسیدن نفر آخر را کشیدند.دوربین های مستقر در طول جاده تصویر او را به استادیوم مخابره می کردنند.از روی شماره پیراهن اسم او را یافتند.

جان استفان آکواری  دونده سیاه پوست اهل تانزانیا که ظاهرا" برایش مشکلی پیش آمده بود لنگ می زد و پایش بانداژ شده بود.20کیلومتر از خط پایان فاصله داشت و اختمال اینکه از دور مسابقه منصرف شود بسیار بودنفس نفس میزد و احساس درد در چهره اش نمایان بودلنگ لنگان و آرام می آمد ولی دست بردار نبود.چند لحظه مکث کرد و دوباره راه افتاد.چند نفر دور او را گرفتند تا از ادامه مسابقه منصرفش کنند ولی او دست بردار نبود.با دست خود ان ها را کنار میزد و به راه خود ادامه می داد.داوران طبق مقررات حق نداشتند قبل از عبور نفر آخر از خط پایان محل مسابقه را ترک کنند.جمعیت هم همانطور منتظر بود و با وجود اعلام نتایج محل مسابقه را ترک ننمود.جان هنوز مسیر مسابقه را ترک نکرده و با جدیت به مسیر خود ادامه می داد.خبر نگاران بخش های مختلف با هیجان وارد استادیوم شده و جمعیت هم به جای آنکه کم شود زیادتر می شد.جان استفان با دندان های به هم فشرده و دست های گره کرده لنگ لنگان اما استوار همچنان به حرکت خود به سوی خط پایان ادامه میداد.او هنوز چند کیلومتری با خط پایان فاصله داشت .آیا می توانست مسیر را به پایان برساند؟ خورشید در مکزیکوسیتی غروب می کرد و هوا رو به تاریکی می رفت ........

بعد از گذشت مدتی طولانی آخرین شرکت کننده دوی ماراتن به استادیوم نزدیک می شد با ورود او به استادیوم جمعیت از جای خود برخاست و چند نفر در گوشه ای از استادیوم شروع به تشویق نمودند بعد انگار از آن نقطه موجی از کف زدن شروع شد و تمام استادیوم را فرا گرفت.چه غوغائی بر پا بود.40 یا 50 متر به خط پایان فاصله نبود و او نفس زنان می ایستاد و خم می شد و دستش را روی ساق پاهایش می گذاشت پلکهایش را فشار میداد نفس می گرفت و دوباره با سرعت بیشتری به راه خود ادامه می داد .شدت کف زدن جمعیت لحظه به لحظه بیشتر می شد .خبر نگاران در خط پایان تجمع کرده بودند.حتی وقتی نفرات اول از خط پایان گذشتند اینقدر شور و هیجان نداشتند.

دونده نزدیک و نزدیکتر شد و از خط پایان گذشت .خبر نگاران به سوی او هجوم بردند .نور پی در پی فلاشها استادیوم را روشن کرده بود .انگار نه انگار که دیگر شب شده بودمربیان حوله ای بر دوشش انداختند و او که دیگر توان ایستادن نداشت بر زمین افتاد............

آن شب مکزیکوسیتی و شاید تمام جهان از شوق حماسه این دونده تا صبح نخوابیدند.دنیا از او درس بزرگی اموخت و آن درس اصالت حرکت مستقل از نتیجه بود . او یک لحظه به این فکر نکرد که نفر آخر است .به این فکر نکرد که برای پیشگیری ازتحمل نگاه تحقیر آمیز دیگران به خاطر آخر بودن میدان را خالی کند.او تصمیم گرفته بود این مسیر را طی کند.اصالت تصمیم او و استقامتش در اجرای تصمیمش باعث شد تل دنیا به ارزش جدیدی توجه کند.ارزشی که احترامی تحسین بر انگیز به دنبال داشت.

فردای مسابقه مشخص شد که جان از شروع مسابقه زمین خورده بود و به شدت آسیب دیده بود.

او در پاسخگوئی به خبر نگاری که پرسیده بود چرا با آن وضع و در حالی که نفر اخر بودید ازادامه مسابقه منصرف نشدید؟ ابتدا فقط گفت : برای شما قابل درک نیست ! و بعد در مقابل اصرار خبر نگار گفت : مردم کشورم مرا 5000مایل تا مکزیکوسیتی نفرستاده اند که فقط مسابقه را شروع کنم مرا فرستاده اند که ان را به پایان برسانم.حماسه جان استفان اکواری از ان پس سینه به سینه در میان تمام ورزشکاران نقل شد.........

اما آیا یادتان هست که نفر اول برنده مدال طلای همان مسابقه چه کسی بود؟؟؟

منبع:مجله دانش و کامپیوتر/سال هفتم/شماره۵۹/صفحه۳۷

حالا من میگم :

آقای مسئولی که یک شهر تو را نماینده خودشون انتخااب کردند و فرستادند که کاری بکنی

مسابقه را تمام کن  حتی اگه بازنده بشی!!!

دیروز پیغامی از دوستی بهم رسید که می گفت شما خودتون نمی خواهید خرمشهر را بسازید

می خوام در جواب این دوست عزیز  یکی از پست های وبلاگ دوست بسیار محترم و خبر نگار خوب آقای

نظارت با وبلاگ سوتیتر های زندگانی یک خبر نگار که در باره خرمشهر در سال ۱۳۸۵نوشته بود بذارم که همه بفهمن خرمشهر چیه؟

من خواب دیده ام که کسی می آید

من خواب یک ستاره روشن دیده ام

و پلک چشمم هی می پرد

و کفش هایم هی جفت می شوند

و کور شوم اگر دروغ بگویم

من خواب ان ستاره روشن را

وقتی که خواب نبودم دیده ام

کسی می آید

کسی دیگر

کسی بهتر

کسی که مثل هیچکس نیست

مثل پدر نیست

مثل انسی نیست

مثل یحیی نیست

مثل مادر نیست

و مثل آنکسی است که باید باشد

و قدش از درخت های خانه معمار هم بلند تر است

و صورتش

از ستاره هم روشن تر است

و از برادر سید جواد هم که رفته است

و رخت پاسبانی پوشیده است نمی ترسد

و از خود خود سید جواد هم که تمام

اتاق های منزل ما مال اوست نمی ترسد

و اسمش آنچنان که مادر

در اول نماز و در آخر نماز صدایش می کند

یا قاضی القضات است

یا حاجت الحاجات است

و می تواند

تمام حرف های سخت کتاب سوم را

یا چشم های بسته بخواند

و می تواند حتی هزار را

بی آنکه کم بیاورد از روی بیست میلیون بردارد

و می تواند از مغازه سید جواد

هر چقدر لازم دارد جنس نسیه بگیرد

و میتواند کاری کند که لامپ((الله))

که سبز بود:مثل صبح سحر سبز بود

دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان

روشن شود

آخ......

چقدر روشنی خوبست

چقدر روشنی خوبست

چقدر دور میدان چرخیدن خوبست

چقدر روی پشت بام خوابیدن خوبست

چقدر باغ ملی رفتن خوبست

چقدر مزه پپسی خوبست

و من چقدر از همه چیز های خوب خوشم میآید

و من چقدر دلم می خواهد که گیس دختر سید جواد را بکشم

چرا من اینهمه کوچک هستم؟؟؟

الله ياديرة هلي يا الماكو مثلج ديرة الله ياجيراننة اهل الوفا والغيرة
الله ياديرة هلي يا البيج شفت الراحة الله ياذاك النخل لو حل وكت سباحة
الله يا ذاك العنب يه مدلي ابسباحة والخوخ المدد واشم ذاك الورد وارياحة
الله يه موجات النهر مده ويزر رواحه شذكر ايام المضت اعبر الشط اسباحة
واسمع الطير على الشجر يشجي ويرف بجناحه واسمع البلبول الصبح يشفي الكلب بصفيرة
الله ياديرة هلي ياالماكو مثلج ديره
الله ياديرة هلي ياالبيج نمرح جنة يا الريحتج ريحة ورد يوري الكلب يشفنة
الله يا سعف النخل شمرة ذوايب جنة والبرحي المدلي الرطب يشبه اثمار الجنة
والماي يجري من الصبح يسكي الورد والحنة الله يا طير السعد وجه الفجر لو غنه
يفتره كلبي وافتخر واتذكر واتمنه كل مسلم يعيش بهنا وكل وكت يكثر خيرة
الله يا ديرة هلي ياالماكو مثلج ديرة
الله يا ديرة هلي عندي اشكثر محبوبة يه الجنتي حرة امخدره ومن الخطر محجوبه
الله يا مضيف اليسر كلب اللي يجبل صوبه يلكه الدلال مسطرة بوياغها ومنصوبه
والهاون يرن الصبح كل يوم عندنه نوبه واطفالنه بذاك الصبح متونسه تلعب طوبه
وبليل نلتم عل كمر نلعب لعب طفيرة
الله يا ديرة هلي ياالماكو مثلج ديره
الله يا ذاك النهر بي جنت اذب هياله امرار وي طرت الفجر انزل وبيدي الفاله
الكه الشباب اعلى النهر كلمن وشبجه احذاله واتعنه للمده تجي والنهر نتعناله
بالمدة يتعده السمج الله اليعرف اشكاله برزم، شبوط وشعم والبني وجنداله
ونصيد لوعله الوكت كلمن يرد لعياله فرحان ومحمل سمج ونفض على اهل الديره
الله يا ديرة هلي ياالماكو مثلج ديره
الله يا ديرة هلي ام الخير من شفناها الله ياديرة هلي يا البالوفه اعرفناها
الله يا ديرة هلي بارواحنه اشريناها الله يا ديره شكثر شبان ضحيناها
الله لو تدري الارض من دمنه حنيناها الله ياديره هلي يالمن غصب عفناها
غصباعليه مفاركج فيتج عليه اجبيره
الله يا ديرة هلي ياالماكو مثلج ديره
الله يا ديرة هلي الله يصيبه الصابج الله ياديرة هلي فدوا رحت لترابج
الله يا ديرة هلي والله من اشيل اعتابج اتذكر ايام المضت والشجر ذاك الشابج
تعتبين حكج والنبي يصعب عليه اعتابج ضليتي ظلمه وخاليه آه واتفركت احبابج
والله من اشوفج خاليه كلبي يزيد ازفيره
والله ياديرة هلي ياالماكو مثلج ديره